سبک‌ شناسی بازی‌ های ویدیویی – مقدمه
طبقه‌بندی بازی‌های ویدئویی در سبک‌های مختلف بر اساس ویژگی‌های گیم‌پلی آنها صورت می‌گیرد. بر خلاف فیلم‌ها یا کتاب‌ها که برای دسته‌بندی آنها به داستان و حال و هوای آثار توجه می‌شود، در تفکیک سبک‌های بازی‌ها، قصه یا ویژگی‌های بصری به هیچ‌وجه اهمیتی ندارند. به طور مثال وقتی می‌گوییم فلان بازی یک تیراندازی اول‌شخص است، به این موضوع توجه نمی‌کنیم که قصه‌ی آن در زمان جنگ‌جهانی دوم رخ می‌دهد و یا روایتگر نبردهای مدرن و آینده‌گرایانه است؛ یک بازی نقش‌آفرینی نیز چه در دنیایی فانتزی اتفاق بیفتد و چه حال و هوای علمی-تخیلی داشته باشد، همچنان یک نقش‌آفرینی است.پس تنتجیه ای که میگیرم آن است که داستان به سبک مربوط نیست ولی میتواند کمک به تعیین سبک آن کند که توسط کارگردان های بازی کند. اولین تلاش برای دسته‌بندی بازی‌ها در سال ۱۹۸۴ و توسط کریس کرافورد در کتابی با عنوان «هنر طراحی بازی‌های رایانه‌ای» صورت پذیرفت. کرافورد که خودش سابقه‌ی طراحی و نویسندگی بازی را داشت، کتابش را با توجه ویژه به تجربه‌ی شخصی بازیکن‌ها از گیم‌پلی بازی‌های هر سبک نوشت. کرافورد در این کتاب اشاره می‌کند که با توجه به پیشرفت‌ مداوم و پیوسته‌ی بازی‌های ویدئویی، احتمالا طبقه‌بندی ارائه شده توسط او خیلی زود منسوخ و از مُد افتاده خواهد شد. پیش‌بینی او در مدت کوتاهی به وقوع پیوست و تحولات زیادی در دنیای بازی‌ها به وجود آمد؛ برای مثال دو سبک تیراندازی سه‌بعدی و سکوبازی که در زمان نوشتن کتاب کرافورد رواج کمتری داشتند بعدها به محبوبیت بسیار زیادی رسیدند. همان‌طور که اشاره کردیم، در تعریف سبک بازی‌ ها، مهمترین نکته‌ای که باید به آن توجه شود گیم‌پلی بازی است. نام‌گذاری سبک‌ها با توجه به هدف بازی و شخصیت اصلی آن صورت می‌گیرد و گاهی زاویه‌ی دید بازیکن نیز در این امر موثر خواهد بود. برای مثال تیراندازی اول‌شخص سبکی است که هدف اصلی در آن تیراندازی کردن است و بازیکن‌ها صحنه‌های بازی را از نمای اول‌شخص می‌بینند. موضوع مهم دیگری که باید به آن اشاره کنیم وجود «زیرسبک‌» است. به طور کلی زیرسبک به گونه‌ای خاص از یک سبک اصلی گفته می‌شود که در مورد ویژگی‌های جزیی‌تر آن بحث می‌کند. مثلا ژانر تیراندازی شامل زیرسبک‌های زیادی مانند تیراندازی اول‌شخص، تیراندازی سوم‌شخص و غیره است که اگرچه همه‌ی آنها دارای ویژگی‌های مشترک هستند، اما در برخی قسمت‌ها تفاوت‌های اساسی با یکدیگر دارند. احتمالا شما هم به این مورد برخورد کرده‌اید که در منابع و سایت‌های مختلف برای معرفی سبک یک بازی، نام چند ژانر را در کنار یکدیگر ذکر می‌کنند. این موضوع بدان جهت است که در بعضی از بازی‌ها، خصوصیات سبک‌های مختلف با هم ترکیب شده‌اند، به طوری که نمی‌توان این بازی‌ها را تنها در یک سبک جای داد. به عنوان مثال بازی‌های سری Grand Theft Auto هم تیراندازی دارند و هم رانندگی و حتی المان‌های کم‌رنگ سبک نقش‌ آفرینی نیز در آنها به چشم می‌خورد. البته وجود عناصر نقش‌آفرینی که بیشتر روی روایت داستان و ساخت و ارتقای شخصیت تمرکز دارد، امروزه در بیشتر سبک‌ها و بازی‌ها قابل مشاهده است.
سبک‌ شناسی بازی‌ های ویدیویی – مقدمه

سبک‌ شناسی بازی‌ های ویدیویی – مقدمه

سبک‌ شناسی بازی‌ های ویدیویی – مقدمه

گستره‌ی بازی های ویدئویی روز به روز در حال افزایش است و این سرگرمی جذاب، حالا طرفداران بی‌شماری در سرتاسر جهان دارد. تنوع سبک‌های بازی‌ها به گونه‌ای است که هر فرد با هر ذوق و سلیقه‌ای می‌تواند بازی مورد علاقه‌اش را تجربه کند.

گستره‌ی بازی های ویدیویی روز به روز در حال افزایش است و این سرگرمی جذاب، حالا طرفداران بی‌شماری در سرتاسر جهان دارد. تنوع سبک‌ های بازی‌ ها به گونه‌ای است که هر فرد با هر ذوق و سلیقه‌ای می‌تواند بازی مورد علاقه‌اش را تجربه کند. اصولا «سبک» یا «ژانر» به معیارهای مشخصی گفته می‌شود که برای دسته‌بندی گونه‌های مختلف هنر یا سرگرمی به کار می‌روند. سبک‌ها هم روی فرهنگ عامه اثر می‌گذارند و هم از آن متاثر می‌شوند. با افزایش روزافزون محصولات فرهنگی و هنری (به ویژه نوع الکترونیکی آنها)، نیاز به طبقه‌بندی این محصولات بیش از پیش احساس می‌شود؛ به این ترتیب مصرف‌کنندگان نیز به راحتی می‌توانند محصول مورد نظرشان را انتخاب کرده و از آن استفاده نمایند.

سبک‌ شناسی بازی‌ های ویدیویی - مقدمه

طبقه‌بندی بازی‌های ویدئویی در سبک‌های مختلف بر اساس ویژگی‌های گیم‌پلی آنها صورت می‌گیرد. بر خلاف فیلم‌ها یا کتاب‌ها که برای دسته‌بندی آنها به داستان و حال و هوای آثار توجه می‌شود، در تفکیک سبک‌های بازی‌ها، قصه یا ویژگی‌های بصری به هیچ‌وجه اهمیتی ندارند. به طور مثال وقتی می‌گوییم فلان بازی یک تیراندازی اول‌شخص است، به این موضوع توجه نمی‌کنیم که قصه‌ی آن در زمان جنگ‌جهانی دوم رخ می‌دهد و یا روایتگر نبردهای مدرن و آینده‌گرایانه است؛ یک بازی نقش‌آفرینی نیز چه در دنیایی فانتزی اتفاق بیفتد و چه حال و هوای علمی-تخیلی داشته باشد، همچنان یک نقش‌آفرینی است.پس تنتجیه ای که میگیرم آن است که داستان به سبک مربوط نیست ولی میتواند کمک به تعیین سبک آن کند که توسط کارگردان های بازی کند.

اولین تلاش برای دسته‌بندی بازی‌ها در سال ۱۹۸۴ و توسط کریس کرافورد در کتابی با عنوان «هنر طراحی بازی‌های رایانه‌ای» صورت پذیرفت. کرافورد که خودش سابقه‌ی طراحی و نویسندگی بازی را داشت، کتابش را با توجه ویژه به تجربه‌ی شخصی بازیکن‌ها از گیم‌پلی بازی‌های هر سبک نوشت. کرافورد در این کتاب اشاره می‌کند که با توجه به پیشرفت‌ مداوم و پیوسته‌ی بازی‌های ویدئویی، احتمالا طبقه‌بندی ارائه شده توسط او خیلی زود منسوخ و از مُد افتاده خواهد شد. پیش‌بینی او در مدت کوتاهی به وقوع پیوست و تحولات زیادی در دنیای بازی‌ها به وجود آمد؛ برای مثال دو سبک تیراندازی سه‌بعدی و سکوبازی که در زمان نوشتن کتاب کرافورد رواج کمتری داشتند بعدها به محبوبیت بسیار زیادی رسیدند.
همان‌طور که اشاره کردیم، در تعریف سبک بازی‌ ها، مهمترین نکته‌ای که باید به آن توجه شود گیم‌پلی بازی است. نام‌گذاری سبک‌ها با توجه به هدف بازی و شخصیت اصلی آن صورت می‌گیرد و گاهی زاویه‌ی دید بازیکن نیز در این امر موثر خواهد بود. برای مثال تیراندازی اول‌شخص سبکی است که هدف اصلی در آن تیراندازی کردن است و بازیکن‌ها صحنه‌های بازی را از نمای اول‌شخص می‌بینند.
موضوع مهم دیگری که باید به آن اشاره کنیم وجود «زیرسبک‌» است. به طور کلی زیرسبک به گونه‌ای خاص از یک سبک اصلی گفته می‌شود که در مورد ویژگی‌های جزیی‌تر آن بحث می‌کند. مثلا ژانر تیراندازی شامل زیرسبک‌های زیادی مانند تیراندازی اول‌شخص، تیراندازی سوم‌شخص و غیره است که اگرچه همه‌ی آنها دارای ویژگی‌های مشترک هستند، اما در برخی قسمت‌ها تفاوت‌های اساسی با یکدیگر دارند. احتمالا شما هم به این مورد برخورد کرده‌اید که در منابع و سایت‌های مختلف برای معرفی سبک یک بازی، نام چند ژانر را در کنار یکدیگر ذکر می‌کنند. این موضوع بدان جهت است که در بعضی از بازی‌ها، خصوصیات سبک‌های مختلف با هم ترکیب شده‌اند، به طوری که نمی‌توان این بازی‌ها را تنها در یک سبک جای داد. به عنوان مثال بازی‌های سری Grand Theft Auto هم تیراندازی دارند و هم رانندگی و حتی المان‌های کم‌رنگ سبک نقش‌ آفرینی نیز در آنها به چشم می‌خورد. البته وجود عناصر نقش‌آفرینی که بیشتر روی روایت داستان و ساخت و ارتقای شخصیت تمرکز دارد، امروزه در بیشتر سبک‌ها و بازی‌ها قابل مشاهده است.

بازی‌های ویدئویی بر اساس نوع گیم‌پلی‌شان به ۸ دسته‌ی کلی یا سبک تقسیم می‌شوند که هر سبک نیز دارای زیرسبک‌های متعدد است. که در مقالات بعدی به صورت کامل شرح داده خواهد شد.

action game

shooting

adventure

action adventure

role playing

strategy

simulation

sport

اشتراک گذاری:

یک دیدگاه بگذارید

آدرس ایمیل شما منتشر نمی شود.

0

بالا

X